اوحدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۹

دلا، خوش کرده‌ای منزل به کوی وصل دلداران دگر با یادم آوردی قدیمی صحبت یاران ز خاکت بوی عهد یار می‌یابد دماغ من زهی! بوی وفاداری، زهی! خاک وفاداران خوشا آن فرصت و آن عیش و آن ایام و آن دولت که با مطلوب خود بودم علی رغم طلب‌گاران بمان، ای ساربان، ما را به درد خویش و خوش بگذر که بار افتاده همراهی نداند با سبک باران خود، ای محمل‌نشین، امشب ترا چون خواب می‌آید که از دوش شتر بگذشت آب چشم بیداران ز آه سرد و آب چشم خود دایم به فریادم که اندر راه سودای تو این بادست و آن باران نسیم صبح، اگر پیش طبیب من گذریابی بگو: آخر گذاری کن، که بدحالند بیماران اگر یاران مجلس را نصیحت سخت می‌آید من از مستی نمیدانم، چه میگویند هشیاران؟ چنان با آتش عشقت دلم آمیزشی دارد که آتش در نیامیزد چنان با عود عطاران حدیثم را، که می‌سود ز شیرینی دل مردم بخوان، ای عاشق و درده صلای انگبین خواران مجوی، ای اوحدی، بی‌غم وصال او، که پیش از ما درین سودا به کوی او فرو رفتند بسیاران