اکسید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اکسید. [ اُ ] (فرانسوی، اِ) هر جسمی که از ترکیب شبه فلز یا فلزی با اکسیژن حاصل شود مانند: اکسید آهن و اکسید ازت، و اکسیدهای فلزی در طبیعت فراوان است . (فرهنگ فارسی معین ). خبث . زنگ . اکسید دو فر؛ زنگ آهن . خبث الحدید. اکسید دو زنک ؛ زنگ روی . (یادداشت مؤلف ). از اکسیدهای معروف است : اکسید اتیلن . اکسیدجیوه (اکسید مرکوریک ). اکسید روی (اکسید دو زنک ). اکسید سرب . اکسید آهن (اکسید فرو + اکسید فریک ). اکسید کربن . اکسید مس . اکسید منگنز. اکسید منیزی . اکسید نقره . اکسید نیکل . و رجوع به فهرست روش تهیه ٔ مواد آلی و نیز درمان شناسی ص ٥٢٤ و ٤٦١ و ٢٠٨ و ٢٠٩ شود.