ایران زمین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ایران زمین . [ زَ ] (اِخ ) سرزمین ایران . کشور ایران : تو بشناس کز مرز ایران زمین یکی فرد بد نام او آبتین . فردوسی . شگفتی بر او آفرین خواندند ورا شاه ایران زمین خواندند. فردوسی . بزرگان و شیران ایران زمین همه شاه را خواندند آفرین . فردوسی . به ایران زمین از چنین پشتیی نماند آتش هیچ زردشتیی . فردوسی . درآمد یکی سیل از ایران زمین که نه چین گذارد نه خاقان چین . فردوسی . میر ابواحمد محمد خسرو ایران زمین آنکه شاد است او و دور است از همه رنج و کفا. قصار امی .