ایراک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ایراک . (حرف ربط مرکب ) زیرا که .(آنندراج ). بدان سبب که . از این رو که : دسترست نیست جز بخواب وخور ایراک شهر جوانی پر از زر است و وشانه . ناصرخسرو. سخن باید که پیش آری خوش ایراک سخن بهتر بسی از پیشیاره . ناصرخسرو. پرهیز کن از جهل به آموختن ایراک جهلت مثل عورت و پرهیز ازار است . ناصرخسرو. حلاج دکان گذاشت ایراک جز آتش در دکان ندیدست . خاقانی . ترا بمهره و حقه فریفتند ایراک چو حقه بیدل و مغزی چو مهره بی سروپا. خاقانی . نبازد بر جهان خاقانی ایراک جهان امروز چون اویی ندارد. خاقانی .