ایزه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ایزه . [ زِ ] (اِخ ) قصبه ٔ مرکز بخش ایزه از شهرستان اهواز است، دارای ٧٦٥ تن سکنه . آب آن از قنات و چاه و محصول آن غلات، تریاک و صیفی است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).
ایزه . [ زِ ] (اِخ ) نام یکی از بخشهای شهرستان اهواز می باشد که در شمال خاوری اهواز واقع و حدود آن بشرح زیر است : از طرف شمال بکوه چوه و سلسله جبال ورزرد، از جنوب بکوه شاویش، از خاور بکوه آب بندان واز باختر به کوه پیرقدی . موقعیت کوهستانی معتدل و سالم دارد. این بخش دارای ٦٩ آبادی کوچک و بزرگ و جمعنفوس آن در حدود ٧٩٠٠ تن است . آب مشروبی این بخش ازچاه و قنات است . محصول عمده ٔ این بخش غلات، حبوبات وصیفی می باشد. از ادارات دولتی، بخشداری، شهرداری، پست، پاسگاه نظامی، بی سیم، ٤ دبستان ٤ کلاسه و نیز ١٥باب دکاکین مختلف دارد. کوه های مهم این بخش عبارتنداز کوه چوه که در شمال بخش واقع و چندین آبادی در دامنه و اطراف آن واقع است . از آثار قدیمی قلعه خرابه ای است که در زمان ساسانیان ساخته شده و در پایه های سنگی آن اشکال حجاری و آثار تمدن آن باقی است . (فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦). رجوع به ایذج و ایذه شود.