ایسوکراتس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ایسوکراتس . [ ت ِ ] (اِخ ) خطیب آتنی (٤٣٦ - ٣٣٨ ق . م ). از شاگردان سقراط و از شاگردان سوفسطائیان و احتمالاً بزرگترین معلم تاریخ یونان بود. مشهورترین خطبه ٔ او مدایح است که در آن یونانیان را باتحاد برضد ایرانیان میخواند. وی در باب اتحاد همه ٔ یونانیان برضد ایرانیان خطابه هایی ایراد میکرد ولی در اتحادبا مقدونیه خطری نمی دید. ایسوقراطس . رجوع به فرهنگ فارسی معین و دائرةالمعارف فارسی و کلمه ٔ قبل شود.