ایما

[ ع. ایماء ]<BR>۱- (مص م.) اشاره کردن.<BR>۲- (اِمص.) اشاره، کنایه.<br>

[ ع. ایماء ] ۱- (مص م.) اشاره کردن. ۲- (اِمص.) اشاره، کنایه.

ایم ا. [ اَ مُل ْ لاه ] (ع سوگند) قسم بخدا. (منتهی الارب ) (آنندراج ). کلمه ٔ قسم . یعنی سوگند بخدا. (ناظم الاطباء). لغتی است از ایمن اﷲ که قسم است و درآن لغات است : اَیم ُ اﷲ. ایم ُ اﷲ و اَیمَن ُ اﷲ یا اَیمِن ُ اﷲ. (از اقرب الموارد). رجوع به ایمن اﷲ شود.

ایما. (ضمیر) ضمیر اشاره به جمع متکلم معالغیر ضمیر شخصی منفصل . (فرهنگ فارسی معین ) : اکنون ایشان را و ما را جان همی کند یا نه ایما ماند و نه ایشان . (تاریخ سیستان ).

ایما. (ع مص ) ایماء. (از فرهنگ فارسی معین ). مأخوذ از تازی اشاره و نشان دادن به انگشت و جز آن . (ناظم الاطباء). اشاره . (فرهنگ فارسی معین ) : نهاده جهان و فلک چشم و گوش بایما و فرمان خسرو ملک . مسعودسعد. غیر نطق و غیر ایما و سجل صد هزاران ترجمان خیزد ز دل . مولوی . ♦ ایما کردن ؛ ایما و اشاره کردن نشان دادن با دست و سر و جزآن و به رمز بیان کردن . (ناظم الاطباء) : دریابد اگر بدل کنی فکرت بشتابد اگر کنی به چشم ایما. مسعودسعد. و رجوع به ایماء شود.

نام زنانه