اینولین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اینولین . (فرانسوی، اِ) یکی از مهمترین پلی ازیدهای نبات است که در شیره ٔ یاخته محلول میباشد. در ریشه ٔ نباتات تیره ٔ آفتاب گردان مانند ریشه ٔ شنگ و ریشه ٔ غده ٔ کوکب و ساقه ٔ زیرین سیب زمینی ترشی و همچنین در نباتات تیره ٔ استکانی و لوبلیاسه و همچنین در نباتات یک لپه ای دیده میشود. فرمول شیمیایی آن n[ O٥ H٢ C١٠] میباشد ولی تعداد مولکولهای آن هنوز بطور قطع تعیین نشده است . ترکیبات ید در آن بی اثر میباشد لیکن دراثر اسیدهای رقیق و گرم به فروکتوز تبدیل میشود و از این جهت پلی فروکتوزان میباشد. اینولین در الکل، اتر، بنزین و سولفوردوکربن غیرقابل حل است ولی در آب و بخصوص آب گرم بخوبی حل میگردد. اگر ریشه ٔ شنگ یا سیب زمینی ترشی را مدتی در الکل ٩٦ درجه قرار دهند اینولین بشکل کریستالهای سوزنی (اسفردو کریستال ) بجدار سلول متبلور میگردد. کریستالهای اینولین در نور پلاریزه بصورت صلیب سیاه دیده میشود. معرف اینولین الفانافتول و تیمول و ارسن میباشد. (گیاه شناسی ثابتی ص ١٢٣ - ١٢٤). و رجوع به گیاه شناسی گل گلاب ص ١٠٢ شود.