باب الحلبه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باب الحلبه . [ بُل ْ ح َ ب َ ] (اِخ ) یکی از چهار دروازه ٔ باروی بغداد : .... و چون خلافت بمستظهر باﷲ احمدبن المقتدی رسید آنرا (بغداد را) بارو و خندق به آجر ساخت . دور بارو بطرف شرقیش که آنرا حرمین خوانند هجده هزار گام است و چهار دروازه دارد: باب خراسان و باب خلیج و باب الحلبه ... (نزهة القلوب چ لیدن ١٣٣١ هَ .ق . ج ٣ ص ٣٤). یاقوت گوید: حَلبَه محله ٔ بزرگ وسیعی است در مشرق بغداد نزدیک باب ازج و در مواضع دیگر.