باباافضل کاشانی | رباعیات | رباعی شماره ۴۸

ای کرده فریبنده جهانت گستاخ می‌آیی و می‌روی در او پهن و فراخ گوی نرسد مرگ به من؛ چون نرسد؟ نه پای وی آبله، نه کفشش سوراخ