باباافضل کاشانی | رباعیات | رباعی شماره ۷۷

کوتاه کنم قصه که بس مشکل بود آرنده نامه هم بس مستعجل بود پروای نوشتن بسی نیز نداشت دستم که گهی بر سر و گر بر دل بود