بابایوسف
/vâže/
لغتنامه دهخدا (نسخه SQL)
بابایوسف . [ س ُ ] (اِخ ) از بزرگان و اصلش از سفری حصار است و بسال ٩١٨ هَ . ق . (١٥١٢ م .) درگذشت . سلطان بایزید را بدو اخلاص و اعتمادی بود، در ضمن انجام وظیفه ٔ حج و در موقعی که بحجاز رفته بود عصای حضرت پیغمبر (ص ) را از روضه ٔ مطهره گرفت و بسه قسمت نمود: یک قسمت آنرا در مقبره ٔ امیر سلطان در بروسه دفن کرد و قسمت دیگر را در مقبره ٔ حاجی بیرام در انقره ولی قسمت سوم را بمحل دیگری فرستاد که در تاریخ مسطور است . (لغات تاریخیه و جغرافیه ٔ ترکی ج ٢).