باد و بود

(دُ) (اِمر.)<BR>۱- مجازاً به معنای تکبر و خودبینی. <BR>۲- هستی و لوازم آن.<br>

(دُ) (اِمر.) ۱- مجازاً به معنای تکبر و خودبینی. ۲- هستی و لوازم آن.

باد و بود. [ دُ ] (اِ مرکب، از اتباع ) روزگار و زمانه . حکیم سنایی فرماید : هرکه چون عیسی از شره بجهد از غم باد و بود خود برهد. سنائی (از شرح حدیقه ) (از آنندراج ). ظاهراً مرادف بود و نبود، هست و نیست، گذشته و آینده هم باشد.