باده فرسا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باده فرسا. [ دَ / دِ ف َ ] (ن مف مرکب ) باده فرسای . کنایه از دائم الخمر یعنی آنکه از افراط خوردن شراب مضمحل و فرسوده شده باشد. شیخ ابوالفیض فیاضی راست : خوش وقت حریف باده فرسای بر تارک آسمان زده پای . (از آنندراج ).