بارابی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بارابی . (ص نسبی ) منسوبست به باراب که ناحیه ای است در پشت نهر سیحون . از بلاد مشرق . (سمعانی ).
بارابی .(اِخ ) ابوزکریا یحیی بن احمد ادیب بارابی، منسوب به باراب یا فاراب . یکی از پیشوایان متتبع در لغت . وی کتاب المصادر را در لغت تألیف کرده است و از ابوعبدالرحمن عبداﷲبن عبیداﷲبن شُریح بخاری حدیث کرد و حسن بن منصور مقری ... از وی روایت دارد. (از انساب سمعانی ). رجوع به بارانی شود.