باز سفید

باز سفید. [ زِ س َ / س ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نوعی باز که به ترکی آنرا طویغون گویند.(شعوری ج ١ ص ١٥٦). زُرق . (قطر المحیط) : باز سفید روضه ٔ انسی، چه فایده کاندر طلب چو بال بریده ٔ کبوتری . سعدی . بتاج هدهدم از ره مبر که باز سفید ز کبر در پی هر صید مختصر نرود. حافظ.