بازیگه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بازیگه . [ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) مخفف بازیگاه . بازیجای . جای بازی . میدان . بازیکده : بازیگه شمس و قمر و ببر و هژبر است منزلگه جود و کرم و حلم و وقار است . منوچهری . چو در بازیگه میدان رسیدند ریرویان ز شادی می پریدند. نظامی . و رجوع به بازیگاه و بازیکده شود.