باسره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باسره . [ س َ رَ / رِ ] (اِ) کشتزار. (فرهنگ اوبهی ). کشت و زراعت . (برهان قاطع). باسرم . (از انجمن آرای ناصری ). زمین کشتزار. (شرفنامه ٔ منیری ). کشت . زراعت . (ناظم الاطباء). کشتزار. (فرهنگ شعوری ج ١ ورق ١٩٢) : پیوسته کشتزار امیدش ز آب کام سیراب باد تا که بود نام باسره . شمس فخری . (از شعوری و جهانگیری ). و رجوع به باسرم شود. ◄ تاریخ خوان و قصه گوی . (فرهنگ شعوری ). باستره .