باغایی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باغایی . (ص نسبی ) منسوب به باغایه از شهرهای افریقا.
باغایی . (اِخ ) احمدبن علی بن احمدبن محمدبن عبداﷲ الربی باغایی مقری، مکنی به ابوالعباس .وی بسال ٣٧٦ هَ . ق . باندلس آمد و در مسجد جامع قرطبه به قرائت قرآن پرداخت . محمدبن ابی عامر ملقب به منصور او را برای تربیت پسرش عبدالرحمن انتخاب کرد، اما چندی بعد بر او خشم گرفت و ویرا تبعید کرد. باغایی در سال ٣٤٥ هَ . ق . در باغایه متولد شده و در ذیقعده ٔ ٤٠١ هَ . ق . در گذشته است . (از معجم البلدان ).