بافیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بافیه . [ ی ِ ] (اِخ ) مجسمه ساز معروف فرانسوی که در سال ١٨٥١م . بدنیا آمد، در مدرسه ٔ هنرهای زیبای نه ور تحصیل کرد و سپس به پاریس آمد. اثر عمده ٔ او مجسمه ٔ شارلوت کوردای و لوئی نهم است .
بافیه . [ ی َ ] (اِخ ) ضبطی دیگراز پاویا از محال مجریط «مادرید» اسپانیا که فرانسوای اول پادشاه فرانسه در جنگی که در همین محل با شارل کن کرد به دست او اسیر شد. (رجوع به الحلل السندسیة ج ١ ص ٣٤٦ و ٣٥٣ شود).