باقرحی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باقرحی . [ ق َ ی ی ] (ص نسبی ) منسوب به باقرحا از قراحی بغداد. (از الانساب سمعانی ).
باقرحی . [ ق َ ی ی ] (اِخ ) ابوالحسن محمدبن اسحاق بن ابراهیم بن مخلدبن جعفر باقرحی از خاندان دانش و حدیث بغداد بود. در ماه رمضان سال ٤٨١ هَ. ق . در سن ٨٤ سالگی درگذشت . (از معجم البلدان ) .