باقرعلیخان

باقرعلیخان . [ ق ِ ع َ ] (اِخ ) از مشاهیر شعرای پارسی گوی هندوستان که در اوایل قرن ١٢ هَ . ق . در لکنهوبدنیا آمد. وی دردربار محمدشاه گورکانی بود و درجوانی درگذشت . درنظم و نثر و حسن خط مهارت داشت . دو منظومه موسوم به «رموز الطاهرین » و «مرآت الجمال » و دیوانی دارد. اثر دیگرش «گلستان اسرار» است . از اوست : شعله زد عشق جسم و جان مرا شمع سان سوخت استخوان مرا به غمش سوختم چو دیوانه داد خاکسترم نشان مرا. (از قاموس الاعلام ترکی ج ٢ ص ١٢٠٢).