بالدر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بالدر. [ دِ ] (اِخ ) رب النوع عقل . در اساطیر اسکاندیناوی، پسر ادن و همسر نانا، وی بسیار زیبا و عاقل بود و به دست برادر خود که رب النوع قضا و قدر بود براثر زخم تیری ناگهانی درگذشت . نیز رجوع به قاموس الاعلام ترکی ج ٢ ص ١٢٠٨ شود.