بالد

بالد. [ ل ِ ] (ع ص، اِ) مقیم وملازم جایی . (آنندراج ) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). اقامت کننده در جایگاه یا شهری . (از اقرب الموارد).

بالد. [ ل ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان پشتکوه بخش اردل شهرستان شهر کرد که در ٢٥ هزارگزی باختر اردل و ٦ هزارگزی راه دویلان واقع است و ٥٩ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١٠).