بالوانه

بالوانه . [ ن َ / ن ِ ] (اِ) مرغکی باشد کوچک و سیاه که شیرازیان آنرا واشه گویند. (برهان قاطع) (آنندراج ). مرغی است شبیه به گنجشک و سیاه و سفید باشد. در صحاح الفرس بجای بالوانه با «نون » بالوایه با «یا» نوشته شده است . (از فرهنگ شعوری ج ١ ص ١٩٢). مرغکی است همچند گنجشک و سپید و سیاه، کوتاه پای، بر درخت و دیوار نشیند، چون بر زمین نشیند بدشواری پرد. و آنرا پرستو و فراسنگ وفرستو نیز خوانند و به تازیش خطاف خوانند. پالوانه نیز گفته اند. (از شرفنامه ٔ منیری ). او را به عربی ابابیل گویند. مرغی کوچک و سیاه که مردم شیراز واشه گویند. (ناظم الاطباء). اما ظاهراً در معنی این لغت بین واشه با پرستو خلط شده است . رجوع به بالوایه شود.

بالوانه . [ ن ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان اسفندآباد بخش قروه ٔ شهرستان سنندج که در ٢٢ هزارگزی باختر قروه و ٢ هزارگزی جنوب راه اتومبیل رو قروه به سنقر در دامنه واقع است . ناحیه ایست سردسیر و دارای ٤٠٠ تن سکنه، آب آنجا از چشمه ها تأمین میشود، محصول عمده ٔ آن غلات و لبنیات و شغل مردمش زراعت و گله داری و راه آنجا مالرو است . دو محل بدین نام بفاصله ٔ یک هزارگزی وجود دارد که بالوانه ٔ معتمدی و بالوانه ٔ خالدی نامیده میشوند. سکنه ٔ بالوانه ٔ پایین صدتن است . صنایع دستی زنان آنجا قالیچه و جاجیم و گلیم بافی است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).