بالین گه

بالین گه . [ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) بالینگاه آنجا که بالین نهند. ◄ بستر. ◄ خوابگاه . و رجوع به بالینگاه شود : هیون رونده ز ره ماند باز به بالینگه آمد سرم را به ناز. نظامی . یکی بالینگهش رفتی یکی جای یکی دامنش بوسیدی یکی پای . نظامی . به بالینگه خسته آمد فراز ز درع کیانی گره کرد باز. نظامی .