بامره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بامره . [ رَه ] (اِ مرکب ) بام راه . راه بام . پلکان که بدان ببام روند. (از فرهنگ شعوری ج ١ ص ١٩٢). زینه . (آنندراج ). رازینه (مخفف راه زینه ). (از ناظم الاطباء). نردبان .
بامره . [ م ُرْ رَ ] (اِخ ) صورتی از ابومرة. و آن کنیه ٔ ابلیس است . (آنندراج ). شیطان . ابوخلاف : نیست اندر جهان نکونفسی نا کسی مانده چرخ را نه کسی اندرین کارگاه بامره تو به لاحولشان مشو غره . سنائی (از شرح حدیقه ).