باوردی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باوردی . [ وَ ] (ص نسبی ) نوعی از آش آرد. (برهان قاطع) (آنندراج ).
باوردی . [ وَ ] (ص نسبی ) منسوب به باورد را گویند. (برهان قاطع). منسوب است به شهرکی در خراسان که به وجوه ثلاثه ٔ اباورد وباورد و ابیورد خوانده میشود. (از انساب سمعانی ).
باوردی . [ وَ ] (اِخ ) ابومحمد عبداﷲبن عقیل باوردی از باورد خراسان و معتزلی بود. در اصفهان سکونت داشت و پس از سال ٤٢٠ هَ . ق . درگذشت . (از معجم البلدان ).