باکره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باکره . [ ک ِ رَ / رِ ] (از ع، ص ) دوشیزه . دختر مهرنشکافته . نابسود. (یادداشت مؤلف ). زنی که مرد ندیده و بکارتش باقی باشد. (ناظم الاطباء). و رجوع به باکرة شود. ◄ بمجاز دست نخورده . پاک . پاکیزه : چون دست و پای پاک نبینمت جان و دل این هردو پاک بینم و آن هر دو باکره . ناصرخسرو.