ببسودن

ببسودن . [ ب ِ دَ ] (مص ) بسودن . دست زدن . لمس کردن . دست مالیدن . بپسودن . (ناظم الاطباء). تماس کردن : کمندی بدان کنگره در ببست گره زد برو چند و ببسود دست . فردوسی . چو ببسود خندان به بهرام داد فراوان برو آفرین کرد یاد. فردوسی . بمالید دستش ابر چشم و روی بر و یال ببسود وبشخود موی . فردوسی . لعل ترا شبی ببسودم من و هنوز می لیسم از حلاوت آن گربه وار دست . کمال (از فرهنگ ضیاء). گره ببسود زخم تیرش و گفت صاعقه است این نه تیر، واغوثاه . ابوالفرج رونی . دو دست من و دو پای من ببینید.... ببسویید ببرمجید و بدانید که جان گوشت و استخوان ندارد. (ترجمه ٔ دیاتسارون ص ٣٧٠). و رجوع به بسودن و سودن شود. ◄ سفتن . سوراخ کردن . (ناظم الاطباء). و رجوع به سودن و بسودن شود.