بت شکستن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بت شکستن . [ ب ُ ش ِ ک َت َ ] (مص مرکب ) کسرالاصنام . شکستن بتها : دگر به روی کسم دیده بر نمی باشد خلیل من همه بتهای آزری بشکست . حافظ. ◄ مجازاً، خود رااز قیدی یا امری تعبدی رها کردن : بت شکن امروز، مشو بت پرست . نظامی .