بت چهره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بت چهره . [ ب ُ چ ِ رَ / رِ ] (ص مرکب ) که صورت چون بت دارد. بت روی . خوبروی . زیبا : او تکیه زده بر چمن باغ و پیش او آزادگان نشسته و بت چهرگان بپای . فرخی . بت چهرگان چابک چونانکه زلفشان باشد همیشه بر سمن ساده مشکسای . فرخی .