بتو
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(بَ) (اِ.) ۱- قیف. ۲- گیره چوب یا ساقه گیاه. ۳- دسته هاون. ۴- هاون سنگی. ۵- سنگی که بر روی آن ادویه و چیزهای دیگر را سایند.
(بَ ت ُ) (اِ.) ۱- جایی که غالباً آفتاب در آن جا بتابد. ۲- مشرق.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(بَ) (اِ.) ۱- قیف. ۲- گیره چوب یا ساقه گیاه. ۳- دسته هاون. ۴- هاون سنگی. ۵- سنگی که بر روی آن ادویه و چیزهای دیگر را سایند.
(بَ ت ُ) (اِ.) ۱- جایی که غالباً آفتاب در آن جا بتابد. ۲- مشرق.