بجاوه

بجاوه . [ ب َ وَ ] (اِخ ) بلاد نوبه . (منتهی الارب ). سرزمینی در نوبه و شتر بجاوی منسوب به بجاء است که مردمی هستند نیمه عربی و نیمه حبشی . (از معجم البلدان ). معادن طلای آن از قدیم معروف بوده و از عهد فراعنه بهره برداری می شده است . (از قاموس الاعلام ترکی ).