بجلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بجلة. [ ب َ ل َ ] (ع اِ) غده ٔ شانکر . غده ای که در عضو تناسلی برآید. (از دزی ج ١ ص ٥١).
بجلة. [ ب َ ل َ ] (ع اِ) درخت ریزه . ج، بجلات . ◄ هیأت نیکو. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ (اِخ ) بطنی است از قبیله ٔ سلیم و به این معنی بدون الف و لام آید. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).