بحمدا

بحمدا. [ ب ِ ح َ دِل ْ لاه ] (ع صوت مرکب، شبه جمله ) شکر خداوند را. بشکر خداوند. در موقع شکر استعمال میشود؛ یعنی شکر خدا را. (ناظم الاطباء) : بحمداﷲ که با قدر بلندش کمالی در نیابد جز سپندش . نظامی . نسب گوئی بنام ایزد ز جمشید حسب پرسی بحمداﷲ چو خورشید. نظامی . بحمداﷲ از هیچ بالا و پست نیامد درین ملک موئی شکست . نظامی . بحمداﷲ این سیرت ورای راست اتابک ابوبکربن سعد راست . سعدی (بوستان ). نداری بحمداﷲ آن دسترس که برخیزد از دستت آزار کس . (بوستان ). مراست با همه عیب این هنر بحمداﷲ که سر فرونکند همتم به هر جائی . سعدی . چو درگلزار اقبالش خرامانم بحمداﷲ نه میل لاله و نسرین نه برگ نسترن دارم . حافظ. ♦ بحمداﷲ و المنة ؛ خدای را شکر و منت او را : گرم صد لشکر از خوبان بقصد دل کمین سازند بحمداﷲ و المنة بتی لشکرشکن دارم . حافظ.