بخشا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بخشا. [ ب َ ] (نف ) بخشاینده و بخشش کننده . (فرهنگ رشیدی ). بخشش کننده . (آنندراج ). دهنده و عطاکننده و انعام دهنده، مانند پادشاه مملکت بخشا. (ناظم الاطباء) : نسبت فضل از دل رخشان او گیرد سپهر نسخت جود از کف بخشای او گیرد سحاب . ادیب صابر. ♦ جرم بخشا ؛ بخشنده ٔ جرم : که دردمندنوازی و جرم بخشایی . سعدی . ♦ راحت بخشا ؛ راحت بخش . (از یادداشت مؤلف ). ♦ روح بخشا ؛ روح بخش . (از یادداشت مؤلف ). ♦ گنه بخشا ؛ گنه بخش . (از یادداشت مؤلف ).