بخص
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بخص . [ ب َ خ ِ ] (ع ص ) پستان بسیارگوشت و بسیاررگ . ◄ پستانی که شیر آن بمالش سخت برآید. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).
بخص . [ ب َ] (ع مص ) برکندن چشم . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). برکندن چشم کسی را. (آنندراج ). چشم برکندن . (المصادرزوزنی ). ◄ لنگ گردیدن شتر بواسطه ٔ آزار در سپل : بخصت الناقة (مجهولاً)؛ لنگ گردید شتر بواسطه ٔ آزار در سپل . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).
بخص . [ ب ُ ] (ع اِ) ج ِ اَبْخَص و بَخْصاء. (ناظم الاطباء). رجوع به مفرد کلمه شود.