بخم

بخم .[ ب َ خ َ / ب ِ خ َ ] (ص مرکب ) منحنی . خمیده . خم دار. باخم : پشت بخم . زلف بخم . (یادداشت مولف ) : بینی آن زلفین او چون چنبری بالا بخم کش بلخج اندر زنی ایدون شود چون آبنوس . طیان . دو نرگس دژم ّ و دو ابرو بخم ستون دو ابرو چو سیمین قلم . فردوسی . کی نشینیم نگارا من و تو هر دو بهم کی نهم روی بدان روی و بدان زلف بخم . فرخی . پس از این نیز، هیچ خم ندهد پشت جاه ترا سپهربخم . مسعودسعد. قد من شد چو دو زلف بخم دوست بخم دل من شد چو دو چشم دژم دوست دژم دل دژم گشتم و قدچفته و زینگونه شود دیده چون چشم دژم بیند وزلفین بخم . ادیب صابر (از انجمن آرا). ماه تو در مشک بخم لعل تو با جزع دژم شهدی است در آغوش سم نفعی است در کام ضرر. اثیر اخسیکتی .

بخم . [ ] (اِ) شرابی را نامند که ازآرد گندم و امثال آن سازند. (فهرست مخزن الادویه ).

بخم . [ ب َ خ َ / ب َ ] (اِخ ) ولایتی است که مشک خوب از آن جا آورند. (برهان قاطع) (از انجمن آرا) (از آنندراج ) (از شرفنامه ٔ منیری ) (از فرهنگ رشیدی ) (از فرهنگ جهانگیری ) (از فرهنگ سروری ).