بخود

بخود. [ ب ِ خوَدْ / خُدْ ] (ق مرکب ) بخویش . بخویشتن . (ناظم الاطباء). بنفسه . بذاته . (دانشنامه ٔ علائی ص ١١٧). به اختیار : من بخود نامدم اینجا که بخود بازروم آنکه آورد مرا بازبرد در وطنم . (منسوب به مولوی ). ♦ بخود گرم بودن ؛ خودپسند و خودرأی بودن . (آنندراج ) : آفتاب ار گویدت من با تو می مانم مرنج چون بخود گرم است خود را می ستاید آفتاب . کمال خجند (از آنندراج ). ♦ بخود نبودن ؛ از خود بی خبر بودن . (آنندراج ) : چو گفتیم که برو پیشت آورم از شوق بخود نبودم و این فهم کردم از سخنت . شهیدی قمی (از آنندراج ).