بدربن حسنویه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بدربن حسنویه . [ب َ رِ ن ِ ح َ ن َ وَی ْه ْ ] (اِخ ) ابوالنجم بدرالدین یا (بدر)بن حسنویه . دومین امیر از امرای بنی حسنویه کردستان بود بسال ٣٦٩ هَ . ق . به حکومت نشست و در ٤٠٥ مقتول گردید. با پادشاهان آل بویه نزدیکی داشت و از خلیفه ٔ وقت لقب ناصرالدوله گرفت و از عضدالدوله فرمانبرداری می کرد و رجوع به کامل ابن اثیر ج ٩ ص ٢١، ٨٨، و مجمل التواریخ و القصص و ترجمه ٔ تاریخ یمینی و کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او و ناصرالدوله شود.