بر طاق بلند گذاشتن
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بر طاق بلند گذاشتن . [ ب َ ق ِ ب ُ ل َ گ ُ ت َ ] (مص مرکب ) بر طاق بلند نهادن . به مرتبه ٔ اعلا رسانیدن و چیزی را کمال نمایش دادن . ◄ چیزی را بر جای بلند نهادن که دست بآن نرسد. (آنندراج ) (غیاث اللغات ). ◄ ترک کردن و فراموش کردن . (آنندراج ) (برهان ) (غیاث اللغات ).