برآساییدن

برآساییدن . [ ب َ دَ ](مص مرکب ) برآسودن . آرام و قرار گرفتن : مگر زو برآساید این بوم و بر بفّر تو ای مرد پیروزگر. فردوسی . اگر پیل تن را بچنگ آوری زمانه برآساید از داوری . فردوسی . چو آراید او تاج و تخت مهان برآساید از رنج و سختی جهان . فردوسی . لختی از رنج ره برآسایم چون رسد حکم شاه بازآیم . نظامی . چو زین گرمی برآسائیم یک چند مرا شکر مبارک شاه را قند. نظامی . چو گرگان پسندند برهم گزند برآساید اندر میان گوسفند. سعدی . روان تشنه برآساید از کنار فرات مرا فرات ز سر برگذشت و تشنه ترم . سعدی . گر آوازم دهی من مرده در گور برآساید روان دردمندم . سعدی . شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش که تا یک دم برآسایم ز دنیا و شر و شورش . حافظ. رجوع به آساییدن و آسودن و برآسودن شود.