برآهختن

برآهختن . [ ب َ هَِ ت َ ] (مص مرکب ) مخفف برآهیختن . برکشیدن باشد مطلقا. (برهان ) (آنندراج ). آختن : برآهخت پس تیغ تیز از نیام بغرید چون شیر و برگفت نام . فردوسی . چون برآهختی ز تن شرم ای پسر یافتی دیبا و اسب و اوستام . ناصرخسرو. بفکن سپر چو تیغ برآهخت و تیر غرّه مشو بلابه ٔ مرد افکنش . ناصرخسرو. اگر آتش فشان خنجر برآهختی بکوه اندر شود آتش چو خاکستر ز هیبت در دل خارا. عبدالواسع جبلی . ♦ برآهختن از بند ؛ از بند برآمدن و رها شدن : کنون سر برآهختی از بند خویش برون آمدی بر خداوند خویش . (گرشاسب نامه ). رجوع به آختن و آهیختن شود.