برزق

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

برزق . [ ب َ زَ ] (ع اِ) نباتی است بقول لیث، و مجدالدین گوید صواب بروق است بواو. (منتهی الارب ) (آنندراج ).