برقانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برقانی . [ ب ِ ] (ص نسبی ) منسوب است به برقان که دهی است به خوارزم . (الانساب سمعانی ).
برقانی . [ ب ُ ] (اِخ ) احمدبن غالب یا احمدبن محمدبن غالب، مکنی به ابوبکر. ازثقات محدثان است و کتابهائی در علم حدیث تألیف کرده . وی بسال ٤٢٥ هَ . ق . در بغداد درگذشت . رجوع به طبقات الشافعیه ج ٣ و تاریخ بغداد و ریحانة الادب شود.