برچمیدن

برچمیدن . [ ب َ چ َ دَ ] (مص مرکب ) چمیدن : وز هوس خویش همی برچمی بیهده ای درخور مقدار خویش . ناصرخسرو. سخن با سر شبان جز سخته و پخته مگو هرگز ولیکن با رمه هر گونه ای کاید همی برچم . ناصرخسرو. رجوع به چمیدن شود.