برکران

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

برکران . [ب َ ک َ ] (ص مرکب، ق مرکب ) برکنار. دور : کسی را که بینی ز حق برکران منه با وی ای خواجه حق در میان . سعدی . رجوع به کران شود.