برگسلیدن

برگسلیدن . [ ب َ گ ُ س ِ / س َ دَ ] (مص مرکب ) برگسستن . گسستن . بریدن . گسلیدن . قطع کردن : مدار ایچ اندیشه ٔ بد به دل همی شادی آرای و غم برگسل . فردوسی . وگر بیم داری ز خسرو به دل پی از پارس وز طیسفون برگسل . فردوسی . پدر گفت کز بدگمان برگسل به اندیشه بیدار کن چشم دل . فردوسی . ♦ دل برگسلیدن ؛ دل برداشتن . چشم پوشیدن : الا ای خریدار مغز سخن دلت برگسل زین سرای کهن . فردوسی . که دل را ز مهر کسی برگسل کجا نیستش با زبان راست دل . فردوسی . و رجوع به گسستن و گسلیدن و برگسستن شود.