بری

(بَ رِّ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) بیابانی، دشتی.<br>

(بَ) [ ع. بری ء. ] (ص.) بی گناه، مبرا، پاک. مق. گناهکار.

(بَ رِّ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) بیابانی، دشتی.

بری . [ ب َرْی ْ ] (ع مص ) تراشیدن تیر را. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). تراشیدن . (تاج المصادربیهقی ). ◄ مانده و لاغر کردن سفر کسی را.(از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). نزار کردن ستوراز بسیاری راندن و پیش آمدن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ عارض شدن . (از اقرب الموارد از تاج ).

بری . [ ب َرْی ْ ] (اِخ ) نام موضعی است . (منتهی الارب ).

بری . [ ب َ را ] (ع اِ) خاک . (منتهی الارب ). خاک روی زمین . (دهار). تراب . (اقرب الموارد).

بیزار، منزجر، متنفر تهی، دور، عاری، محترز مصون بی‌گناه، پاک، مبرا

مبرا، تبرئه شده، بری‌الذمه، معاف، بیگناه

دشتی، خشکساری، پاک، بیگناه، بیابانی